با تصویب قانون حمایت از مالکیت صنعتی در سال 1403 نوع خاصی از علامت تجاری به نام «علامت تأییدی» مورد شناسایی قرار گرفت. علامت تأییدی به تمایز محصولات و خدمات بر اساس ویژگی‌‌های آن‌‌ها پرداخته و محصولات و خدمات استاندارد را از غیراستاندارد متمایز می‌‌کند. گرچه علامت تأییدی نوعی علامت تجاری محسوب می‌‌شود، اما به دلیل تمایز‌‌بخشی متفاوت خود در مقایسه با علامت تجاری، از ویژگی‌‌های منحصر‌‌به‌‌فردی برخوردار است که موجب می‌‌شود نتوان تمامی مقررات حاکم بر علامت تجاری را بر علامت تأییدی نیز قابل‌‌اعمال دانست. بنابراین لازم است علامت تأییدی در قانون حمایت از مالکیت صنعتی بررسی شده و وجوه متمایز آن ارزیابی شود. همچنین کاستی‌‌های احتمالی این قانون در خصوص علائم تأییدی نیز نیاز به بررسی دارد.

تا پیش از تصویب قانون حمایت از مالکیت صنعتی در هیچ یک از قوانین ایران به علائم تأییدی اشاره نشده بود، ولیکن در قانون مجازات اسلامی (تعزیرات 1375) و قانون تقویت و توسعه‌‌ی نظام استاندارد (1396) از علائم استاندارد نام برده شده و ضمانت ‌‌اجرای کیفری نیز برای نقض این علائم مقرر شده است. اگرچه علائم تأییدی و علائم استاندارد در عنوان متفاوت‌‌اند، اما طبیعت و کارکرد یکسان این دو علامت سبب بروز تعارض در قوانین فوق‌‌الذکر گردیده و از این رو لازم است چگونگی رفع این تعارض مورد بررسی قرار گیرد. ممکن است در این خصوص قائل به نسخ ضمنی شد، یا اینکه قلمروء هر یک از قوانین فوق را تفکیک نموده و هر یک را در محدوده‌‌ی خاصی اعمال کرد.

این نوشتار در دو گفتار ارائه می‌‌شود. گفتار اول به مفهوم و اوصاف علامت تأییدی می‌‌پردازد. در گفتار دوم نیز به شرایط ثبت علامت تأییدی و ضمانت‌‌اجراهای نقض علامت اشاره می‌‌شود. در هر دو گفتار، مواد مرتبط از قانون حمایت از مالکیت صنعتی مصوب سال 1403 تحلیل و بررسی می‌‌گردد.