ظهور فناوری بلاک‌چین و توسعه دارایی‌های رمزنگاری‌شده، نظام‌های اقتصادی و حقوقی را با پدیده‌های نوینی مواجه ساخته که تعاریف، چارچوب‌ها و اصطلاحات حقوقی آن‌ها هنوز تثبیت نشده است. پژوهش حاضر به‌بررسی زبان قانونگذاری و ماهیت حقوقی دارایی‌های مبتنی‌بر بلاک‌چین در ایران می‌پردازد و تلاش می‌کند نشان دهد انتخاب واژگان چه‌تاثیری بر درک قانونگذار و چارچوب‌های تنظیم‌گری دارد. سوال اصلی تحقیق این است که چه‌ویژگی‌هایی باید از حیث مطالعات و زبان قانونگذاری در حوزه دارایی‌های مبتنی‌بر بلاک‌چین لحاظ شود تا واژه‌های مورد استفاده بازنمای دقیق ماهیت فنی و حقوقی این پدیده باشند؟ در این راستا با بهره‌گیری از روش تحقیق توصیفی-تحلیلی، دربخش نخست، مفاهیم پایه و اهمیت زبان در قانونگذاری تبیین شده و دربخش دوم، رویکردهای بین‌المللی و نظام حقوقی ایران مورد بررسی تطبیقی قرار گرفته‌اند. این‌روش امکان می‌دهد هم معیارهای فنی و هم الزامات حقوقی و نظارتی در تحلیل اصطلاحات لحاظ شود. نتایج تحقیق نشان می‌دهد به‌کارگیری اصطلاح «رمزدارایی» برای کل اکوسیستم و «رمزارز» برای بخش عمده آن، به‌رغم چالش‌ها و توام با ارائه تعریف دقیق و به‌تناسب کارکرد عرفی و شمول عمومی مناسب‌ترین گزینه در ایران است. درحالیکه اصلاح «رمزپول» به‌دلیل ایجاد شائبه پولی و مالی، مناسب این قبیل دارایی‌ها نبوده و نیز این اصطلاح، گونه‌ای از رمزدارایی‌ها شامل می‌شود. علاوه‌بر این، «رمزارزش» به‌دلیل انتزاعی بودن و فقدان کاربرد رسمی مناسب نمی‌باشد.