این مقاله با رویکردی انتقادی به بررسی «حق جلوت» می‌پردازد؛ حقی که در مرز میان حمایت از کرامت انسانی و بهره‌برداری اقتصادی از شهرت قرار دارد. مقاله نشان می‌دهد که نگاه مطلق‌گرایانه به این حق، هرچند در ظاهر پاسخی به نیازهای افراد مشهور و سرمایه‌گذاران است، در عمل می‌تواند به محدودسازی آزادی بیان، تضعیف جریان آزاد اطلاعات و کاهش فضای خلاقیت هنری بینجامد. از این رو، ضرورت اصلی نه در نفی این حق، بلکه در تعدیل و تنظیم‌گری آن است. نوآوری مقاله در ارائه یک چارچوب بومی برای تعدیل حق جلوت است. این چارچوب بر سه محور استوار است: نخست، مشروعیت‌بخشی از رهگذر نظریه کار و پیوند مالکیت با تلاش مشروع فرد؛ دوم، توجه به آزادی بیان و هنر به عنوان عاملی برای تحدید حق جلوت؛ و سوم، مسئولیت‌آفرینی برای شخص مشهور به‌ویژه با توجه به قاعده غرور. در نهایت، مقاله نتیجه می‌گیرد که حق جلوت باید به‌عنوان نهادی پویا و متعادل بازتعریف شود؛ نهادی که نه امتیازی مطلق، بلکه بخشی از نظام حقوقی است و تنها در پرتو تعدیل و تنظیم‌گری می‌تواند پایدار و مقبول باشد. ارزش افزوده این تحقیق در آن است که تلاش می‌کند نقشه‌ای راهبردی برای حقوق ایران ترسیم ‌کند؛ نقشه‌ای که هم از سرمایه‌های معنوی و اقتصادی افراد حمایت می‌کند و هم سلامت فضای عمومی گفتگو، خلاقیت و مصرف را تضمین می‌نماید.